همیشه کسی هست

X

همیشه کسی هست

همیشه کسی هست

هستم اگر میروم,گر نروم نیستم.

	بعد از یک قرن!!!
از یاد نبرده ام.... هیچگاه از یاد نمی برم که چگونه شروع کردم... و باز آمدم! و اکنون منم که که دلش به قدر اقیانوس تنهاست! تنهای تنهای تنها و چه حس یاس گونه ایست آنگاه که با کوله باری از تجربه ای کبوتر وار پا در ورطه ای می گذاری که روزی برای نگاشتنش لحظه ها را به آتش می کشیدی. لذت بودن! شوق خوانده شدن...! سلاااااااااااااااام
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم شهریور 1389ساعت 13:45 توسط خوشه \|


گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است حیوانی که ننوشد و می و انسان نشود گوهر پاک بباید که شود قابل فیض ورنه هر سنگ و گلی لو لو و مرجان نشود اسم اعظم بکند کار خود ایدل خوش باش! که به تلبیس و حیل دیو سلیمان نشود عشق میورزم و امید که این فن شریف چون هنر های دگر موجب حرمان نشود ذره را تا نبود همت عالی حافظ طالب چشمه خورشید درخشان نشود
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم مهر 1388ساعت 9:40 توسط خوشه \|

	از خاطر پر درد بر آمد...
« دل نبریدیم اگر دل شکست در نشکستیم اگر در ببست باور تقدیر به سر داشتیم از پی برداشت نمی کاشتیم » ...به یاد می آورم٬ آتش می گیرم! آن روز که معرفت را در دل بشر می کاشتند٬کجا بودی؟ در کدامین حفره ی ننگین خود را پنهان کرده بودی؟؟؟ من اینجا بی هیچ اشکی مانده ام! نه در انتظارت٬ نه در پی خط زدنت! مانده ام در پی... نمیدانم !فهمیدی چه کردی؟نفهمیدی! چونان جوانه های تازه به بار نشسته ی چمنزاران خود را به دست ویرانگر باد سپردی و منی را که به سستی ات تکیه کرده بودم٬ شکستی.تو را نمی دانم...اما من ٬بي صدا ش ک س ت م! شاید سوگند باران را شکسته باشی٬ شاید از یاد برده باشی برای چه آمدی. اما من از یاد نبرده ام: تو فراموشکاری ٬تو بی رحمی ٬تو نا عاشقی!!!! اما من هنوز به یاد دارم٬ شاید از نگاه سرو گونه ات مسیری اشتباه بر مسیر نبض قلبت افتاد.شاید راه را به خطا آمدم. هوا سنگین است ٬نور سنگین است ٬تاریکی لغزنده است ٬نگاه ها پرسشگرانه وجودم را می سایند.نیشتر سکوت ٬خنجر تلخ زمان لحظه به لحظه بیشتر در عمق جانم می نشیند. اینجا پائیز است...! آنجا حتما هوا هنوز گرم است.شاید هم بهار باشد... اصلا از کجا معلوم که نگریخته باشی! اما از چه؟؟؟ از مهر لبریز چشمانم؟ از گرمای بی وسعت کلامم؟ از بی دریغی نفسهایم؟ باد با شدتی بیش از پيش از غربت دستانم عبور می کند.رخصتی برای آه کشیدن نگرفته ام ٬هر چند اگر لایقش باشی یک آهم برای یک عمرت کافیست! دریاچه ها مشتاق بودنمان بودند٬ نگذاشتی. آسمان چشم به راه چشمان دریایی مان بود٬ ترسیدی٬ ترسیدی...ترسیدی! کماکان در حال سوختنم! رفتنت را به خاطر نمی آورم ٬شاید چند روز پیش بود...که روزها برایم به قدر سالها می گذرند. با خدایم عهد ها بستم ٬نه مثال آن عهد ها که با من بستی! اربه ی زمان بی رحم است ٬ وقتی از روحم می گذرد خاطراتم را با پنجه هایش وحشیانه بر می کند٬ می خراشد ٬ نابود می کند! از پروانه ها پرسیدم: شما را به آفتاب پاک سحر گاهی سوگند٬ چه خواهد شد؟ لبانشان دوخته شده بود٬ روی گردانیدند. به بودنت با گامهایم٬ دلخوش بودم.به ماندنت٬ نا امیدم. به بازگشتت...هرگز! برایت دعا نمی کنم ! از دلم جز درد و آه چیزی برون نمی تراود.می خواهی چه بگویم؟؟ کاش...ای کاش می دانستم چرا رفتی٬ ای کاش به معصومیت چشمانم رحم می کردی! ای کاش ...دیگر چه فرقی می کند؟؟!! حالا که دیگر نیستی٬ حالا که نمی دانم در بند کیستی٬ حالا که ما را گسسته ای و نمی دانم به کدامین محرومیت پناه برده ای.برایت می نویسم چون یقین دارم نمی خوانی٬ چون یقین دارم دیگر نمی آیی! تنها ماندی...بی کس شدم. اما كاش فهميده بودي چقدر...د....چقدر.... ديگر چه اهميت دارد؟؟؟!!!
+ نوشته شده در دوشنبه ششم مهر 1388ساعت 13:6 توسط خوشه \|

	تا...
عبور می کنم٬ با یک بغل پر از پچ پچ ثانیه ها ... باید از تمام کوره راه های ماندن بگذرم.چند سالی می شود که گم شده ام: برای دیدنت٬ بوئیدنت...! به دنبالم٬برای برگرفتنم از این خاک پست بیا.برای بردنم به کوچه باغ چشمانت... من از غرش نا بهنگام خاک میترسم... من از « من ماندن » می ترسم. بی تاب ما شدنم! مگو که سختی راه بی صبرت کرده است.مگو قهری! با مهربانیت٬ گره بر قلب چاک خورده ام میزنم. ببین فقط یک قدم مانده! دستانم را بی سبب مگذار. در پی منزل لیلی که خطرهاست در آن شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388ساعت 9:23 توسط خوشه \|

	زیبای جاودانه!
بی شک طلوع وعده ی دیدار عاشقان بوده است٬ آن سان که نوردر دل آسمان فرو ریزد . . . . خورشید ٬آن طفل زود به هنگام عاشقیست. لبخند بر لبان صبح روح عاشق خداست. . . . دیدار طلوع امید.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388ساعت 11:39 توسط خوشه \|

	؟؟؟؟
...انکار می کنم٬ به همان آسانی که اشک می ریختم ... انکار می کنم که زمانی تنها با خیال باران پرواز می کردم. « به چه خیره شده ای؟ اگر بمانی بودن می شود چاره ی ماندنت و رفتن تنها بهانه ی بودنت! » حالم از حال آسمان بهتر است. هر چند اگر جای او بودم بخل رهایم نمی کرد! خدایا اگر تو نبودی٬ یک لحظه هم نمی ماندم. حتی برای دست بالا بردنی و وداع کردنی. .... انکار نمی کنم. واقعا نمی ماندم. (گاهی آرزو هات٬ انقدر کوچیک میشه که دلت میخواد یه گنجشک کوچولو بیاد بشینه روی انگشتت و تو فقط نگاش کنی...!)
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388ساعت 15:13 توسط خوشه \|

	بسیار خوبان دیده ام...اما تو چیز دیگری!
لحظه هایم به وسعت بودنت اوج می گیرند... کجا مانده ای که هر چه سکوت می کنم نمی آیی؟ کجا تو را بیابم که در نگاهم نشسته ای! به کدامین آغوش پناه برم که در سایه سار خیال توام. می بینی! تمام رگ هایم مست حضورت شده اند. انگار شبیه هو هوی آمدنت شده ام. هر روز یک وعده ی تازه... ـ هر روز یک اشتیاق تا مرز هیچ! درون قلبم٬ همان گوشه ی دنج و خالی و کوچک برایت سبد سبد دوست داشتن گذاشته ام. بوی خاکش را نمی شنوی؟ هر شب با عطر حضور نیامده ات غرق بودنت می شوم. گرمای نفس هایت مرا به یاد مهر بانی خدا می اندازد٬ نمی دانستی٬ نه؟!!! گمان مبر که لحظه ای هیاهوی آمدنت رهایم می کند. از این شادم که در منی٬ هر چند بی توام! هر چند هیچگاه تو را ندیده باشم... هر چند دیگر نبینمت٬ نباشم...! جرعه جرعه عشق به کام صبا ریخته ام٬ امشب که به آسمان تبسم کنی آرام می شوم. همین که ماه و نسیم هوا داران من اند٬ همین که آنها نگاهداران تو اند٬ مرا کافیست. می خندم چه آسان می شود بی آنکه اشک ریخت٬ عاشق ماند...
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم فروردین 1388ساعت 13:25 توسط خوشه \|


ساحل افتاده گفت گر چه بسی زیستم هیچ نه معلوم شد آه که من کیستم موج ز خود رفته ای زود خرامید و گفت: هستم اگر میروم گر نروم نیستم ...پیشاپیش سال نو مبارک!
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم اسفند 1387ساعت 12:56 توسط خوشه \|

	و این منم...
گاه می پندارم چونان سروی بلند٬بی هیچ تکیه گاه در آغوش نسیم آرمیده ام. اما چشم باز می کنم : نه سروم و نه بی تکیه گاه... من پر از دوست شده ام٬ چونان نسیم در آغوش سرو گونه ات! هنوز هم باران خیال چشم های پر از نم است!
+ نوشته شده در دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 17:0 توسط خوشه \|


و تنها سکوت بود که راز چشمانم را بر ملا کرد... خندیدم مبادا از چشمم بیفتی!
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1387ساعت 16:46 توسط خوشه \|